یک فنجان چای در بعدازظهر

پل والری می گه انسان در اون چیزی که می بینه به دنیا می آد و می میره.اما فقط چیزی رو می بینه که فکر می کنه

درخت ارغوان

آدم در نهایت عادت می کند به "همیشه عابر بودن".سعی می کند که خیلی زیاد دل نبندد به ،چه می دانم ، اسبابُ بساط زندگی،کتاب ها و این قضایا.آن چه سخت است این وسط دل کندن از آدم هاست.دل بستن-به قول آقایی-آسان است و همگی نیاموخته بلدیم دل بستن را ،ولی کسی دل کندن را به ما یاد نداده است.

بخش هایی از "درخت ارغوان(نامه هایی از پراگ).پرویز دوائی.نشر جهان کتاب.1391

  
نویسنده : زهرا کمالی ; ساعت ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٦/٢۳
سنجاق شده به :