یک فنجان چای در بعدازظهر

پل والری می گه انسان در اون چیزی که می بینه به دنیا می آد و می میره.اما فقط چیزی رو می بینه که فکر می کنه

دنیای مجازی ما آدم ها

  من این روزا حداقل یک عکس در اینستاگرام آپلود می کنم و 42 نفر را فالو می کنم که یا کتابفروشی هستند یا کافه یا گالری و آدم این وسط کم می شود تویشان پیدا کرد.دوره های مجازی عکاسی می گذرانم با درسنامه و سایت canon , با اپلیکیشن Duolingo فرانسه تمرین می کنم، به کامنت های وبلاگم جواب می دهم و در وبلاگم چیز می نویسم.با soundcloud موسیقی گوش می کنم،یادداشت هایم را در  Evernote سر وسامون می دم،ویدیوهای محبوبم رو در youtube می بینم، برای لیست کانتکت هایم عکس انتخاب می کنم،در توییتر توییت می کنم و در "پرتابه" مینیمال هایم را می نویسم ، صبح به صبح با "فیدلی" به روز شدن سایت های محبوبم را چک می کنم،در "31 شب" آنلاین روزانه هامو می نویسم،با گوگل ارث هر جای دنیا که بخوام سفر می کنم،با skymap جای همه ی صورت های فلکی رو می تونم تو آسمون تشخیص بدم با daily yuga تمرینات یوگا انجام می دم و.....

اپلیکیشن ها و وب سایت ها این روزا دنیای ما رو احاطه کردند.واقعیت داره جاشو به مجاز می ده.آدما رو کمتر می بینیم و سرمون به دنیای دیجیتالمون گرمه.از طرفی خوبه که آدما همزمان با تغییرات زمانی پیش برن و به روز باشن و از طرفی هم به نظرم دنیای این روزای ما آدما شلوغ شده و رنگی از واقعیت نداره.برای هر چیز واقعی تقریبا یه چیز معادلش در دنیای مجازی هست و از اونجایی که دسترسی به دنیای مجازی آسون تر شده آدما ورژن مجازیش رو انتخاب می کنن! حتی وصیت نامه نویسی هم آنلاین شده این روزا.بیاید بگید شما دنیای مجازی رو ترجیح می دید یا دنیای واقعی رو؟ چقدر درگیر دنیای مجازی هستید؟ چقدر از وقت روزانه تون صرف وقت گذرونی در فضای مجازی می شه؟

  
نویسنده : زهرا کمالی ; ساعت ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢٥
سنجاق شده به :